مردي از آسمان

گاهی به خودم ،

                     نسلم ،

                             هدف هامون ،

                                              معیارهامون،

                                                           به الگوهامون شک می کنم !
به کجا باید می رفتیم و کجاییم؟
خواستن چی بسازن و به کجا رسیدن ؟
واقعا باید کدوم رو انتخاب کرد؟
               اسلام و تمدنی که بزرگان میگن ؛
                                                 و یا دینی که اکثریت دارن ؛
                                                                      و یا تلفیقی از هردو ؟
ولی هیچ گاه از حقیقت نمیتونم چشم پوشی کنم
چون همیشه سعی می کنم با عقلم جلو برم نه با گوش ها ...

هر آدمی یه خصوصیت منحصر به فردی برای خودش داره.
خصوصیت و شخصیتی که اون فرد رو از بقیه جدا میکنه
شاید متانت و وقار ... شاید سر به زیر بودن و خود ساختگی ات ؛
نمی دونم ولی وقتی به خودم نگاه میکنم تو رو می بینم
خیلی شخصیت زیبایی داری که با بقیه فرق میکنی شاید به همین خاطر

ازت خوشم میاد
.
.
ولی گاهی از خودم متنفر میشم ... نه به خاطر تو ؛
به خاطر روحیه ها یا به این دلیل که بعضی از ویژگی های شخصیت اطرافیان رو ندارم
نمی دونم واقعا درسته یا نه ولی به این نتیجه میرسم که من و شخصیت من از خیلی از انسان ها جداست به دلیل نداشتن همون ویژگی ها .
به همین خاطر با بقیه فرق می کنم ؛ به خاطر نوع خاص علایقم ... تفکراتم...تفریحاتم...و هزار مسئله دیگه .
گاهی کارهایی انجام میدم و یا دنبال اطلاعاتی میرم که کمتر کسی حاضر به انجامش میشه ؛
ولی گاهی هم در مواردی مثل امروز کم میارم ... چون واقعا در جامعه یه احمقم !
شاید چون کمتر روابط اجتماعی رو بلد شده باشم ؟
یا شاید چون همیشه در عالم خودم سیر کردم ، دنیایی که گاهی با جامعه بیرون بیگانه است .
ولی در انتهای تمام این تفکرات به این نتیجه میرسم و به خودم میگم قدر خودت رو بدون چون واقعا با بقیه فرق میکنی و اگه بخوای به هر چیزی میرسی !(البته خواسته های منطقی)
.
.
.
شاید به همین دلیل به تو خیلی علاقه مند شدم ؟!

يا هو

توخدايي و من ...

تو كه جان ميبري از جانم

اي نگارنده ي عشق بر لبانم

اي خالق عشق وروح و جان

اي كاشف اين جهان آني

تو خدايي تو خدايي

من كه تنها مني از تو هستم

تو كه تنها خودي از خود هستي

تو كه بالاتراز اين افلاكي

سازنده ي اي جهان پاكي

تو خدايي تو خدايي

تو همان خالق آبي و هوايي

گرداننده ي اي جهان و آني

سررشته ي پاكي و وفايي

تو خود خدا خدايي

تو مرا مي فهمي

من همان بنده ي نا شكر زمانم

من همان هيچ كه هيچم

شكر تو را شكر كه هيچم

تو خود لطف و عطايي

من اگر سوي تو آيم

تو خودت پيش من آيي

تو اگر هرچه بخواهي من همانم

ليك بدانم كه كه همانم كه همانم.......

روزي ميرسد

نه به خورشيد نگاه ميكنم

ونه اشكي نخواهم ريخت

از براي ماهي تنگ

فرياد خواهم زد

بياييد بياييد

دُر آوردم ، دُر معرفت

بياييد و بگيريد

بياويزيد به خود

به نشانه ي با معرفتي

اگر آمد پسر خوش سيميا و عياّر زمان

هيچ نگوييد چه كرديدو چه خواهيد كرد!

پسرك سر شاخه ي سبزمعرفت است

پسرك آخر عشق و عفت است

پسرك شاخه ي آموزش معرفت است

ليك بياموز كم است!

گوش دهيد گوش دهيد!

 اي همه بي معرفتان گوش دهيد

اي كه مادام دم از معرفت خويش زني گوش بده!

تو اگر دُر مرا گردن آويزشدي

دُر من دُر نيست

ليك دَر است

دَري سوي رهايي از امثال پسرك

به شما شايد اگر دُر دادم

ليك اگر خوب نگر باشيد

دانيد كه من خود سوخته ي معرفتم

ليك هنوز

در پي چيدن شاخه ي معرفتم....